Dlaczego tak trudno trafić muchę packą?
Mucha wcześnie widzi nadlatującą packę, a szybki obwód ucieczki wyrzuca ją w powietrze w kilka setnych sekundy, zanim packa spadnie.
Trzy rzeczy działają na korzyść muchy. Jej oczy obejmują prawie całą przestrzeń dookoła, więc trudno podejść ją od tyłu. Widzi szybciej niż my, dlatego ręka wydaje się jej powolna. I ma neurony z jednym zadaniem: pobudzają się, gdy coś szybko rośnie w polu widzenia, tak jak zbliżająca się packa.
Te neurony zbliżeniowe łączą się z włóknem olbrzymim, bardzo grubą komórką nerwową, która biegnie z mózgu w dół do neuronów poruszających nogami skocznymi. Grube włókno szybko przewodzi sygnał, więc rozkaz skoku dociera prawie natychmiast. Gdy ma chwilę, mucha najpierw przestawia nogi, tak aby skok odniósł ją od packi. W nagłej sytuacji włókno olbrzymie może wyrzucić ją w powietrze od razu.
Zobacz to w lekcji
Kluczowe pojęcia
- Neurony zbliżeniowe
- Komórki nerwowe za oczami muszki. Wysyłają impulsy, gdy coś szybko rośnie w polu widzenia, na przykład zbliżająca się packa. Naukowcy nazywają je LC4 i LPLC2.
- Włókno olbrzymie
- Bardzo gruba komórka nerwowa, która biegnie z mózgu w dół, do łańcuszka nerwowego. Niesie najszybszy sygnał ucieczki muszki. Muszka ma dwa takie włókna, po jednym z każdej strony.
- Neurony skoku
- Neurony ruchowe, które kurczą mięśnie skokowe środkowych nóg, dzięki czemu muszka wyskakuje w powietrze.
- Łuk odruchowy
- Droga, którą biegnie odruch: od neuronów czuciowych, przez jedną lub więcej komórek pośredniczących, do neuronów ruchowych, które poruszają mięśniem.