Skąd muszka wie, w którą stronę jest zwrócona?
Muszka ma wewnętrzny kompas: pierścień neuronów, w którym jedno aktywne miejsce wskazuje jej kierunek. Skręty je przesuwają, punkty orientacyjne trzymają.
W środku mózgu muszki neurony kompasu są połączone w pierścień. W każdej chwili aktywne jest tylko jedno ich miejsce, a jego położenie na pierścieniu oznacza kierunek, w którym muszka jest zwrócona. Naukowcy po raz pierwszy zobaczyli, jak to miejsce przesuwa się w mózgu żywej muszki, w 2015 roku.
Gdy muszka skręca, neurony skrętu przesuwają aktywne miejsce po pierścieniu. To samo z czasem by się rozjechało, więc muszka korzysta też z tego, co widzi: neurony pierścieniowe wnoszą punkty orientacyjne, takie jak słońce, i utrzymują aktywne miejsce tam, gdzie trzeba. Kompas nie jest magnetyczny. To wzór aktywności, który muszka stale aktualizuje, a w ciemności powoli dryfuje.
Zobacz to w lekcji
Kluczowe pojęcia
- Neurony kompasu
- Pierścień komórek nerwowych, który śledzi, w którą stronę zwrócona jest muszka. Naukowcy nazywają je neuronami E-PG.
- Górka aktywności
- Plama aktywnych neuronów kompasu. Jej miejsce na pierścieniu pokazuje, w którą stronę zwrócona jest muszka.
- Neurony skrętu
- Komórki nerwowe, które wysyłają impulsy, gdy muszka skręca, i przesuwają górkę po kompasie. Naukowcy nazywają je neuronami P-EN2.
- Neurony pierścieniowe
- Komórki nerwowe, które przynoszą do kompasu to, co widzi muszka, na przykład punkty orientacyjne. Uciszają neurony kompasu i dzięki temu górka trzyma się miejsca.
- Punkt orientacyjny
- Coś, co muszka widzi i co stoi w miejscu, na przykład słońce albo drzewo. Dzięki niemu muszka nie gubi poczucia kierunku.